Rozwiązanie kompleksowej suszarni leczniczych konopi włóknistych i ziół zwyciężyło w kategorii osiągnięć wdrożonych w rolnictwie, gospodarce żywnościowej i ochronie środowiska. To wspólne dzieło doświadczonych inżynierów z dwóch podwrocławskich firm – Zbigniewa Fałka, Janusza i Moniki Cieślak z MetalErg z Oławy i Grzegorza Skrzypczaka z Dyfrakcji z Iwin – oraz prof. Zbigniewa Mirskiego z Katedry Obróbki Plastycznej, Spawalnictwa i Metrologii na Wydziale Mechanicznym PWr.
Pierwsza w Polsce
Zespół wspólnie opracował i zbudował pierwszą w Polsce zautomatyzowaną linię technologiczną do suszenia włóknistych konopi na surowiec do wytworzenia produktów leczniczych z CBD, a także innych kannabinoidów jak CBC i CBG.
Inicjatywa wyszła od krakowskiej firmy Hemp Farm Poland. To plantator i dostawca kwiatostanu i ziaren z konopi włóknistej z przeznaczeniem na produkty dla branży spożywczej, kosmetologicznej i farmaceutycznej. Firma potrzebowała suszarni zaprojektowanej pod bardzo konkretne wymagania związane ze specyfiką tych roślin, ale także swoimi oczekiwaniami.
Inżynierowie z Dolnego Śląska opracowali i zbudowali instalację, która będzie w stanie suszyć liście konopi wraz z kwiatostanem, o masie nie mniejszej niż 500 kg na godzinę. Do tego urządzenie musiało być zautomatyzowane, uniwersalne pod względem suszenia innych surowców pochodzenia rolniczego o podobnej strukturze i co najtrudniejsze: proces suszenia musiał przebiegać w zakresie temperatury od 35 do 90°C, zatem na kilku poziomach, a w dolnych partiach instalacji ciśnienie musiało być wyższe niż na górnych taśmociągach, aby umożliwić wznoszenie ciepłego powietrza. Gabaryty zewnętrzne suszarni musiały natomiast spełniać wymagania prawa o ruchu drogowym, by środek transportu mógł poruszać się bez konieczności uzyskiwania specjalnych pozwoleń.
Konopie wykorzystuje się w wielu sferach życia
Jak zauwżył prof. Zbigniew Mirski, konopie włókniste są nadal niesprawiedliwie oceniane i kojarzone z narkotykami, czyli konopiami indyjskimi zawierającymi znaczną ilość tetrahydrokannabinolu (THC). Tymczasem kannabidiol (CBD) jest legalną i najważniejszą substancją aktywną medycznej marihuany oraz konopi o bardzo szerokim spektrum działania.
– Olej z konopi siewnych, zawierający CBD, nie jest psychoaktywny tak jak THC i może być stosowany jako wszechstronny środek terapeutyczny bez obaw o zmiany utraty świadomości. Ma działanie przeciwnowotworowe, wspiera naturalne mechanizmy obronne organizmu, zwalcza psychozę i lęki, łagodzi i likwiduje ból. Nie powoduje przy tym skutków ubocznych, nie odurza i nie uzależnia – czytamy na stronie PWR.
Naukowiec zaznaczył też, że jeszcze w latach 60. ubiegłego wieku w Polsce uprawy konopi zajmowały około 30 tys. hektarów. Obecnie rośliny te są uprawiane na zaledwie ok. 3 tys. hektarów, a ich plantacje prowadzi ponad 300 rolników, nastawionych przede wszystkim na produkcję nasion.
Jak działa zwycięska suszarnia
Urządzenie zaprojektowane przez naukowca i inżynierów z Dolnego Śląska jest w pełni zautomatyzowane. Cały proces suszenia konopi jest dostosowywany do aktualnej wilgotności wsadu. Cały proces suszenia jest sterowany komputerowo. W razie potrzeby pracownicy obsługujący maszynę mają możliwość ręcznego sterowania parametrami na panelu dotykowym.
Prof. Mirski z PWR w projekcie odpowiadał za część prac związaną z zaprojektowaniem szkieletu suszarni, co stanowiło duże wyzwanie z racji długości urządzenia.
– Połączyliśmy elementy tej konstrukcji metodą zmechanizowanego spawania metodą MAG, która polega na spawaniu elektrodą topliwą w osłonie gazów aktywnych – tłumaczy.
Osiągnięcia prof. Mirskiego
Nagroda za suszarnię nie jest pierwszym osiągnięciem prof. Mirskiego w konkursach organizowanych przez Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Mechaników Polskich (SIMP).
Jak podano na oficjalnej stronie PWR w 2019 r. zespół tego naukowca zwyciężył w kategorii osiągnięć wdrożonych w przemyśle. Prof. Mirski wspólnie z dr. inż. Ireneuszem Ciepaczem, dr. inż. Tomaszem Wojdatem i dr. hab. inż. Kazimierzem Granatem, prof. uczelni opracowali wówczas „Nowatorskie technologie lutowania miękkiego i twardego trudno spajalnych stopów aluminium, magnezu i tytanu w połączeniach różnoimiennych”. Rok później zespół naukowca zajął trzecie miejsce w tej samej kategorii konkursu – tym razem za „Nowatorską technologię klejenia węglików spiekanych w wielkogabarytowych nożach do rozdrabniania gumy” (prof. Z. Mirski, dr hab. inż. K. Granat, mgr inż. Jan Stankiewicz i technik Tomasz Wilk).
